بهترین و بدترین شهرهای جهان برای زندگی کدامند؟ تهران در میان ۱۰ شهر آخر جهان
کپنهاگ برای دومین سال متوالی عنوان بهترین شهر جهان برای زندگی را به دست آورد؛ در حالی که تهران در رتبه‌بندی جهانی قابلیت زندگی در سال ۲۰۲۶ در جایگاه ۱۶۴ قرار گرفت و یکی از ۱۰ شهر انتهایی این فهرست شد. دمشق نیز برای سیزدهمین سال متوالی در قعر جدول قرار گرفت.
به گزارش دیدبان اقتصاد بر اساس شاخص جهانی قابلیت زندگی واحد اطلاعات اکونومیست (EIU) که وضعیت ۱۷۳ شهر جهان را بررسی کرده است، شهرهای اروپای غربی و استرالیا همچنان در صدر فهرست قرار دارند. در مقابل، جنگ و بی‌ثباتی سیاسی باعث افت جایگاه شماری از شهرهای خاورمیانه شده است.
۱۰ شهر برتر جهان برای زندگی در سال ۲۰۲۶
کپنهاگ، پایتخت دانمارک، با امتیاز ۹۸ از ۱۰۰ در رتبه نخست قرار گرفت. وین، پایتخت اتریش، با امتیاز ۹۷.۱ دوم شد و ملبورن استرالیا با امتیاز ۹۷ در جایگاه سوم ایستاد.
سیدنی، زوریخ و ژنو نیز در میان پنج شهر برتر جهان قرار گرفتند. در این فهرست، ونکوور تنها شهر آمریکای شمالی در میان ۱۰ شهر نخست است و توکیو نیز تنها کلان‌شهر بسیار بزرگ حاضر در این جمع محسوب می‌شود.
جدول ۱۰ شهر برتر جهان برای زندگی:
| رتبه | شهر | امتیاز از ۱۰۰ |
|---|---|---|
| ۱ | کپنهاگ، دانمارک | ۹۸ |
| ۲ | وین، اتریش | ۹۷.۱ |
| ۳ | ملبورن، استرالیا | ۹۷ |
| ۴ | سیدنی، استرالیا | ۹۶.۶ |
| ۵ | زوریخ، سوئیس | ۹۶.۴ |
| ۶ | ژنو، سوئیس | ۹۶.۱ |
| ۷ | اوساکا، ژاپن | ۹۶ |
| ۸ | آدلاید، استرالیا | ۹۵.۹ |
| ۹ | ونکوور، کانادا | ۹۵.۸ |
| ۱۰ | توکیو، ژاپن | ۹۵.۷ |
تهران در میان ۱۰ شهر آخر جهان برای زندگی
در سوی دیگر رتبه‌بندی، دمشق پایتخت سوریه با امتیاز ۳۱.۶ از ۱۰۰ در رتبه ۱۷۳ قرار گرفت و کم‌قابلیت‌ترین شهر جهان برای زندگی شناخته شد. این شهر از سال ۲۰۱۳ تاکنون در انتهای جدول قرار داشته است.
تهران نیز با امتیاز ۴۵.۳ در جایگاه ۱۶۴ ایستاد و وارد فهرست ۱۰ شهر انتهایی جهان شد. پایتخت ایران در مقایسه با رتبه‌بندی سال قبل دو پله سقوط کرده است.
۱۰ شهر انتهایی رتبه‌بندی قابلیت زندگی در سال ۲۰۲۶ عبارت‌اند از:
| رتبه جهانی | شهر | امتیاز از ۱۰۰ |
|---|---|---|
| ۱۶۴ | تهران، ایران | ۴۵.۳ |
| ۱۶۵ | هراره، زیمبابوه | ۴۴.۷ |
| ۱۶۶ | کی‌یف، اوکراین | ۴۴.۵ |
| ۱۶۷ | پورت مورزبی، پاپوا گینه نو | ۴۴.۱ |
| ۱۶۸ | لاگوس، نیجریه | ۴۳.۵ |
| ۱۶۹ | الجزیره، الجزایر | ۴۲.۸ |
| ۱۷۰ | کراچی، پاکستان | ۴۲.۷ |
| ۱۷۱ | داکا، بنگلادش | ۴۱.۷ |
| ۱۷۲ | طرابلس، لیبی | ۴۰.۹ |
| ۱۷۳ | دمشق، سوریه | ۳۱.۶ |
جنگ ایران و افت جایگاه شهرهای خاورمیانه
یکی از مهم‌ترین تحولات رتبه‌بندی سال ۲۰۲۶، کاهش قابلیت زندگی در شهرهای منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا است. بر اساس گزارش اکونومیست، جنگ ایران و پیامدهای امنیتی آن بر وضعیت شهرهای منطقه تأثیر گذاشته و میانگین امتیاز قابلیت زندگی در این منطقه را یک واحد کاهش داده است.
مسقط، پایتخت عمان، بیشترین سقوط را در میان شهرهای بررسی‌شده تجربه کرد و با ۱۴ پله افت به رتبه ۱۲۳ رسید. کویت‌سیتی نیز ۱۲ پله سقوط کرد و امان، منامه و دوحه هم با کاهش رتبه مواجه شدند.
دوحه که یکی از مقاصد مهم مهاجران خارجی به شمار می‌رود، با هفت پله افت در جایگاه ۱۰۸ قرار گرفت. دبی و ابوظبی نیز هرکدام چهار رتبه پایین آمدند و به‌ترتیب در جایگاه‌های ۷۹ و ۷۶ ایستادند.
این تحولات نشان می‌دهد بی‌ثباتی سیاسی و امنیتی می‌تواند حتی شهرهایی را که پیش از این از امکانات اقتصادی و زیرساختی مناسبی برخوردار بوده‌اند، با افت شاخص‌های کیفیت زندگی روبه‌رو کند.
کدام شهرها بیشترین پیشرفت را داشتند؟
در مقابل افت شهرهای خاورمیانه، شهرهای چین در رتبه‌بندی سال ۲۰۲۶ عملکرد بهتری داشتند. بر اساس گزارش اکونومیست، تمام شهرهای چینی حاضر در این شاخص، امتیاز خود را در بخش خدمات درمانی افزایش دادند.
سرمایه‌گذاری عمومی در حوزه سلامت، گسترش پوشش خدمات درمانی و تلاش برای دسترسی ساکنان به مراکز پزشکی در فاصله ۱۵ دقیقه پیاده‌روی از محل زندگی، از عوامل بهبود وضعیت شهرهای چین عنوان شده است.
در میان شهرهایی که بیشترین پیشرفت را در رتبه‌بندی تجربه کردند، فوژو چین با هفت پله صعود در صدر قرار گرفت. لیسبون پرتغال نیز شش پله بالاتر رفت. ووشی، نانجینگ و ژوهای چین هم از دیگر شهرهای پیشرفت‌کننده بودند.
شاخص قابلیت زندگی چگونه محاسبه می‌شود؟
شاخص جهانی قابلیت زندگی واحد اطلاعات اکونومیست، وضعیت ۱۷۳ شهر را بر اساس پنج گروه اصلی ارزیابی می‌کند:
- ثبات: امنیت، شرایط اجتماعی و میزان ثبات سیاسی و اقتصادی
- خدمات درمانی: کیفیت و دسترسی به خدمات پزشکی و درمانی
- فرهنگ و محیط زیست: شرایط فرهنگی، محیط شهری و کیفیت محیط زندگی
- آموزش: کیفیت و دسترسی به امکانات آموزشی
- زیرساخت‌ها: وضعیت حمل‌ونقل، امکانات عمومی و خدمات شهری
این رتبه‌بندی علاوه بر مقایسه کیفیت زندگی در شهرهای مختلف، به واحدهای منابع انسانی شرکت‌ها کمک می‌کند تا شرایط زندگی کارکنانی را که برای مأموریت‌های کاری به کشورهای دیگر منتقل می‌شوند، ارزیابی و کمک‌هزینه‌های مربوط به دشواری شرایط زندگی را محاسبه کنند.
